72 yaşındaki Ali Ilgız, uzun yıllar emek vererek satın aldığı ve baştan sona kendi elleriyle tadilatını yaptığı evden ayrılmak zorunda kaldığını iddia etti. Yaklaşık 27 yıl önce satın aldığı evin fayansından duvarına, lavabo ve tesisatına kadar tüm işlerini kendisinin yaptığını söyleyen Ilgız, eşine duyduğu sevgi nedeniyle evin tapusunu onun üzerine yaptığını ifade etti.
"Gece yarısı evden ayrılmak zorunda kaldım"
İlgız, daha sonra aile içerisinde dışlandığını öne sürerek, “Eşim ve çocuklarım artık beni istemediklerini söylediler. ‘Sen bizimle değilsin, biz kendi başımıza yaşayacağız’ dediler” ifadelerini kullandı. Evden ayrılması için çeşitli baskılara maruz kaldığını iddia eden Ali Ilgız, “Prizleri bantladılar, elektrik duylarını sökerek odamı karanlığa mahkûm ettiler. Telefonumu şarj edemedim, dış dünyayla iletişim kurmamı engellediler. Tuvalet ve banyoları kilitlediler. Evde en temel ihtiyaçlarımı bile karşılayamaz hale geldim. Gecenin bir yarısı doğal ihtiyacımı giderebilmek için Şerafettin Camii’nin tuvaletine gitmek zorunda kaldığım günler oldu” dedi.
"Kahvehanelerde ve sokaklarda kaldım"
İddialarına göre daha sonra 49 yaşındaki oğluyla birlikte hareket eden eşi tarafından evden çıkarıldığını söyleyen Ilgız, bir süre Şemsi Tebrizi Mahallesi’ndeki kahvehanelerde ve sokaklarda kaldığını belirtti.
Ilgız, evsiz kalmasının ardından Meliha Ercan Huzurevi’ne başvurduğunu ve yaklaşık bir yıldır burada yaşamını sürdürdüğünü dile getirdi. Hayatının önemli bir bölümünü geçirdiği Şemsi Tebrizi Mahallesi’nden kopamadığını anlatan Ilgız, fırsat buldukça mahalledeki çay ocağına giderek eski dostlarıyla bir araya geldiğini söyledi.
"Evden beni attılar"
Ilgaz evden eşyalarını yaka paça atıldığını altını çizerek, “Eşim evden ayrıldıktan sonra bana ait eşyaları da sürekli geldiğim çay ocağına bırakıp gitti. Evde bana dair hiçbir şey bırakmadılar. Huzurevinde kalıyorum ama mahalleme geldiğimde bizim yaşımızdaki insanların buluşma noktası olan çay ocağında eski dostlarımla sohbet ederek geçmiş günleri anıyorum. Buna rağmen evimin bulunduğu sokağa girmek, eşim ve çocuklarımla karşılaşmak istemiyorum” şeklinde konuştu.
"Hayatımın son dönemini kahvehane köşelerinde geçiriyorum"
Geçtiğimiz Kurban Bayramı’nda çocuklarından hiçbirinin kendisini ziyaret etmediğini ifade eden Ilgız, “Onları çok zor şartlarda büyüttüm, emek verdim, aile sahibi yaptım. Şimdi ise hayatımın son döneminde onların yanında huzur içinde yaşamayı hayal ederken kahvehane köşelerinde ve huzurevinde ömrümü geçiriyorum. Kaç bayramım kaldı bilmiyorum ama hiçbir evladım gelip beni ziyaret etmedi. Buradan onlara şunu söylemek istiyorum; onlar da yaşlanacak, onların da evlatları var. Bu bir babaya yapılacak zulüm mü, reva mı?” dedi.
