Her enerji iz bırakır

Fark ettiniz mi hiç bazen bir insan odaya girer ve o anda odadaki herkesin morali bozulur, kahkahalar azalır, huzursuzluk hissi çoğalır ve sessizlik artar. Ya da tam tersi olur bazen bir insan bulunduğunuz ortama girer ve bir anda rahatlama ve gevşeme hissedersiniz. Kendinizi yabancı bir ortamda dahi olsanız iyi hissedersiniz. 

Peki bu olanlar şimdilerde popüler olan enerji dediğimiz konuya mı bağlanıyor yoksa her şey zihnimizin bize oynadığı bir oyundan mı ibaret? 

Son yıllarda çokça duymaya başladık bu kavramı. “Enerjilerimiz uymadı”, “Enerjisi çok düşük/yüksek” gibi cümleler sıradan bir arkadaş ortamında bile konuşulabiliyor oldu artık. Ama bunu konuşurken aslında tam olarak neyi kastediyoruz? 

Bilimsel çıkarımlarda ve psikolojide duyguların bulaşıcı olabildiği üzerine çokça araştırma yapılmış. Yani karşımızdaki insanın öfkesi, stresi, mutsuzluğu ya da neşeli hali bize beden dili, jest ve mimikleri ile geçebiliyor. Hatta ayna nöronlarımız sayesinde de konuşmadan onun ruh halini hissedebilip, yaydığı o enerjiye kapılabiliyoruz. 

Lakin işin kötü tarafı şu ki insan, halinin karşı tarafa geçtiğini fark edemiyor. Yani öfkesini normal sayıyor. Kırgınlığını karşısındakine bulaştırıyor. Huzursuzluğunu karakterinin bir parçasıymış gibi görüyor. Sonra da “Niye ben sevilmiyorum?”, “Saygı duyulmuyor bana?” deniyor. (Aynen!)

İnsan bir süre sonra karşısındakinin ne söylediğinden çok yanında nasıl hissettiğini zihninde tutuyor. Yani bilinçaltı bunun farkında, o kişinin yanında nasıl hissettiğinin… 

Gergin? Öfkeli? Mutlu? Anlaşılmış?

Sanırım bu yüzden Einstein’ın da dediği gibi, “Her şey enerjidir ve her şey yalnızca bundan ibarettir.”

Söylediğin söz, takındığın tavır veya davranış, baktığın surat ifaden…

Kendine bir sor bakalım insanlar senin yanından ayrıldıklarında sence ne hissederler?