Sınanmışlık

Geçenlerde Muhyiddin İbnü'l-Arabi'nin bir sözüne denk geldim. Diyordu ki “Kim kendini bir özellikle nitelendirirse o özelliğine göre sınanır.”

Muazzam...

Hayatın normal akışına dönebilmesi için bir süre cümlenin üzerimdeki tesirinin geçmesini bekledim.

Örneğin sağlığın yerindedir “Ben çok güçlüyüm” dersin.

Yalana maruz kalırsın “Ben asla yalan söylemem” dersin.

Malın mülkün, gençliğin vardır “Benim kimseye ihtiyacım yok” dersin.

Bir olaya şahit olursun “Ben asla bunu yapmam” dersin.

İnsan kendini anlatırken kimi zaman gizli bir tehlikenin içinde olduğunu fark etmeden sarf eder sözlerini. Saymış olduğu özellikler bir süreden sonra karakterinden çok kimlik çözümlemesine dönüşür. Aslında tehlikenin düğümü burada çözülür farkına bile varmadan. Hayatın bize vermek istediği ders ağzımızdan çıkanın hayatımıza girişi ile oluyordur belki de.

İnsan “Ben çok sabırlıyım” dediğinde hayat ona sabrını test edecek olaylar gönderir. Ya da kişi “Ben çok merhametliyim hemen affederim” dediğinde affedemeyeceği hikayelerde baş rol oynarken bulur kendini.

Hayat doğruluk ispatlama yeri değildir, bu doğrunun ne kadar gerçek sebeplerle bize ait olup olmadığını anlamamız için vardır. 

İsmet Özel’in de bu konuda dediği gibi “Allah insanı iddiasından vurur.”

Temelde İbn Arabi ile aynı şeyi söylemiştir.

İddia insanı Allah'tan uzaklaştıran bir perdedir. Mevlana'nın “Hamdım, piştim, yandım” derken hiçbir zaman “Oldum” dememesinin sebebi bu bana göre.

Tasavvufta olmak iddiası, sonun başlangıcıyken aczini görebilmek hakikatin başlangıcıdır.

Geçmiş hayat tecrübelerime baktığımda gördüm ki en çok sarsılmam dediğim yerlerden sınanmışlığım olmuş.

Merhametim, sabrım, sevdiklerim, keskin doğrularım, ideolojilerim..

Durum bu haldeyken insan sınanmadığı konuda doğru davranacağını varsayarak kibrine aldanıp gücüne güvendiğinde Allah ona aczini gösterir. Ceza için değil belki kendini tanı diye…