Canavarını öldürmek

Kendi canavarını öldürmek...

Yeni okuduğum Yuvaya Yolculuk kitabında geçiyor. Michael Thomas ile Yedi Meleğin Öyküsü.

'Kendi canavarın'...

Sizce ne olabilir bu?

İnsanın sevgisiz yanı olarak anlatılıyor. İnsan çok güçlü bir varlık. İyiliği de kötülüğü de yaratabilen bir biyolojiye sahip. (Yaratabilen, evet. Bu kelimeden korkmayın. Her şeyin zaten var olduğunu düşündüğün bir evrende sen de yaratabilirsin. Aslında olanı görünür kılabilirsin. Bunu sonra anlatayım.)

İnsanın en korkunç özelliklerinden biri de yönlendirilebilir olması. Korkunç. Çünkü kendini anlamlandıramayan bir insan önce kendi canavarına, sevgisiz yanına yenilir. Sevgiyi alamamış, onu hissedememiş olan insan kendi karanlığında boğulurken çevresindekileri de o karanlığa çekmeye çalışır. Yeterince o karanlıkta kalmış olan bir insan yönlendirilmeye daha da açık hale gelir. Yanlış anlaşılmasın. Sevgiyi, sevilmeyi başkasında aramaktan bahsetmiyorum. Sevmeyi öğrenerek sevilmelisin. Yani ilk önce sen sevmelisin kendini, insanları, hayatını.

İnsan iyi programlanması gereken bir varlık. Bu programlamayı kendisi yapmadığında yapacak birileri hep çıkar. Senin düşüncelerini bile yönetmek isteyen birileri hep olacaktır. Düşüncelerin her neredeyse realiten oradadır. Realiteni kendin oluşturmalısın. İşte kendi canavarını, sevgisiz tarafını geliştirmeli ki karanlıklar ayndınlığa çıkabilsin. Nazım Hikmet'e de selam olsun...

Ayrıca insan biyorobotik bir varlık, o yüzden programlanabilir. Geliştirmeye bu kadar takılmamın sebebi bu. Biz dünyada insan olarak var olduğumuz sürece kendi canavarımız hep olacak, o bizim sevgisiz yanımız.

“O her zaman mevcut olan ve hep başa çıkılması gereken insan tarafımız. Eğer kontrolsüz bırakılırsa, sevgisiz insanlık gerçekten karanlığı yaratır. Sen bir insan olduğun sürece o –aniden saldırmaya hazır olarak- arka planda bulunacaktır. Ama sevgi onu güçsüz tutacaktır.”  White