“Çin’de açlık ve susuzluktan bitkin düşmüş bir ihtiyar, dayanamayıp bir armut çalmış.
Operasyon düzenlenmiş ve yakalanıp imparatorun karşısına çıkarılmış.
Hırsız, ‘Çok aç olduğum için dayanamayıp çaldım ve yedim. Beni affederseniz, size paha biçilmez bir armağanım olacak’ demiş.
Ve avucunun içindeki armut çekirdeğini uzatmış:
‘Bu çekirdeği ekerseniz, bir gün içinde altın meyve veren bir ağacın yeşerdiğini göreceksiniz,’ demiş.
İmparator, ‘Haydi ek o zaman. Şayet altın meyve verdiğini görürsem seni affederim’ demiş.
Suçlu, ‘Efendim! Bu tohumu ben ekemem çünkü ben bir hırsızım. Bu tohumu, sadece, ömründe hiç çalmamış, başkalarına hiç haksızlık yapmamış, yalan söylememiş biri ekebilir. Tohum o zaman gücünü gösterir, aksi takdirde onu ekeni zehirler, tarif edilemez acılarla öldürür. Bu tohumu ancak siz ekebilirsiniz.’ cevabını vermiş.
İmparator, irkilmiş ve suratını asmış. ‘Bunu başbakan eksin’ emrini vermiş.
Başbakan da tohumu ekmekten kaçınmış. Binbir bahane ile ‘şu eksin’ deyip tohumu hazinedar başına uzatmış.
Hazinedar başı da başka gerekçelerle yardımcısına, yardımcısı diğer devlet erkanına uzatmış.
Ama her biri tohumu ekmekten kaçınmış.
Bütün bu olup bitenleri izleyen imparator, ‘Hadi bakalım, bu hırsıza tohumun nasıl altın meyve verdiğini hep birlikte gösterip sevindirelim." diyerek cebinden çıkardığı altını suçluya uzatmış.
Yanındakilerden de birer altın vermelerini emir vermiş.
Ve hırsıza dönerek ‘Çek git buradan be adam! Bugünlük bu ders hepimize yeter,’ demiş”.
*
“İsa mabede girince, Yazıcılar ve Ferisiler kendisine zina suçu işlemiş bir kadın getirdiler. Aralarında dediler: ‘Eğer onu kurtarırsa, bu Musa’nın kanununa aykırıdır ve böylece onu suçlarız; eğer mahkûm ederse, bu kendi akidesine aykırıdır, çünkü o merhameti tebliğ etmektedir. Bu şekilde İsa’ya varıp dediler: ‘Muallim! Bu kadını zina ederken bulduk. Musa, böylesinin recmedilmesini emretmişti. Buna sen ne dersin?’
Bunun üzerine İsa eğilip parmağıyla yerde bir ayna yaptı ve içinde herkes kendi kötülüklerini gördü. Cevap için sıkıştırırlarken İsa, doğrulup parmağıyla aynayı gösterdi ve dedi: ‘Aranızda günahsız olan ona ilk taşı atsın.’ Yeniden eğilip aynayı çizdi.
Bunu gören insanlar, en yaşlısından başlayarak bir bir çıktılar, çünkü kirli işlerini görünce utanıyorlardı.
İsa yeniden doğrulup, kadından başka kimseyi göremeyince ‘Kadın! Seni ayıplayanlar nerede?’ dedi.
Kadın ağlayarak ‘Rab! Gittiler. Eğer beni bağışlarsan, Allah sağ ve diridir ki bir daha günah işlemeyeceğim.’ dedi.
O zaman İsa: ‘Allah’ı tespih ederim. Huzurla yoluna git ve bir daha günah işleme. Çünkü Allah beni, seni mahkûm etmek için göndermedi.” (Barnabas, 201)
Yazımda yer verdiğim masal, hikaye adına ne dersek, öyle zannediyorum, bize anlam yüklü mesaj veriyor. Çünkü hikaye ve masallar kıssadan hisse alınsın diye anlatılır. Maksat hisse almak ise her birimiz ne kadar temiz olduğumuzu sorgulayabiliriz.
Masal ve hikayenin ne dediği açık olduğuna göre fazla söze ne hâcet. Zira sözün fazlası ahmağa söylenir denir.
Son sözü İsa peygambere atfedilen sözle bitireyim: “Aranızda günahsız olan ona ilk taşı atsın”.
