Konya
Az bulutlu
9°
Aksaray
Parçalı az bulutlu
6°
Karaman
Az bulutlu
8°

Kopenhag’ın bisikletleri, Konya’nın akşam trafiği

Kopenhag’da bir süre dolaşınca şehrin iki katı varmış gibi hissediyorsunuz. Yukarıda bisikletliler, aşağıda metro. Tren hatları da şehrin farklı noktalarını birbirine bağlıyor. Bisiklet, metro ve tren günlük hayatta o kadar iç içe ki insanlar işe giderken de eve dönerken de bu düzenin içinde rahatça yolunu buluyor.

Bunları görünce aklıma hemen Konya geldi. Dümdüz bir ovaya kurulmuşuz. Bisiklet için bundan daha elverişli bir şehir mi olur? Bir de yıllardır konuştuğumuz metro ve raylı sistem projeleri var. Konya’da akşam trafiğine takıldığımda ister istemez düşünüyorum. Elimizde böyle bir imkân varken biz kendi kendimizi niye bu kadar arabaya bağladık?

Kopenhag’da beni asıl şaşırtan, orta yaş ve üzerindeki insanların bisikleti bu kadar çok kullanmasıydı. Bisiklete binip günlük işine giden, alışverişini yapıp evine dönen nice insan gördüm. Sanki “Yaş alalım ama hareketten geri kalmayalım” diyorlar.

Bir de işin kahvaltı tarafı var. Kruvasan, çavdar ekmeği, tam tahıllı çeşitler… Sabah fırınların önünden geçerken insanın gözü kalıyor. Bizim alıştığımız beyaz ekmeğe ise uğradığımız yerlerde pek rastlamadım. Bir yandan o kadar hamur işi, öte yandan sokakta sürekli hareket hâlinde insanlar. İkisini bir arada görünce insan hem bizim ekmek sepetine hem de bakkala giderken bile uzandığımız araba anahtarına bir daha bakıyor. Bir de şu soru aklıma takıldı. Onların yediği buğdaysa, çavdarsa, bizim her gün sofraya koyduğumuz ne peki?

Şehrin mimarisinde de benzer bir düşünceye kapıldım. Gezdiğimiz sokaklarda eski binalar, sokağın çizgisi ve yapıların yüksekliği büyük ölçüde korunmuş. Yeni yapılar da o dokunun içine oturuyor. Bizde bazen bir sokağın bütün karakteri tek bir parselle değişebiliyor. Kopenhag’da yürürken insan, bir şehrin modernleşirken eski hâlini de koruyabildiğini görüyor.

Yeme içmeye gelince… Bizim denk geldiğimiz yerlerde sabah bir kruvasanla kahve, öğlen de ayaküstü bir şeyler yaygındı. Akşam seçenek çok. Balıktan ete, pizzaya kadar ne ararsanız var. Bazı restoranlarda ise içeri girer girmez ağır bir koku karşıladı bizi. Belki bize denk geldi ama birkaç yerde aynı şeyi yaşadık. Helal et konusunda hassasiyetiniz varsa benim için en rahat tercih balık oldu.

Türklerin de şehirde varlığını hissetmemek mümkün değil. Bir yandan üç vardiyalı çalışma düzeni, öte yandan hafta sonu dolup taşan alışveriş merkezleri… İnsan bütün hafta saatini işe göre ayarlıyor, hafta sonu da kazandığının bir kısmını AVM’de harcıyor. Gezi boyunca bu düzen de aklımın bir köşesinde kaldı.

Geziden bana kalan en çarpıcı sahneyi ise çocuklar yaşattı. “Baba, hatıra olsun, Danimarka parasından alalım” dediler. Döviz bürosuna girip 200 lira uzattık. Görevli paraya baktı, “Ben bunu ne yapacağım?” diye sordu. Sonunda elimize ortası delik dört Danimarka madeni parası geçti.

Çocuklar dört parayı hatıra diye ceplerine koydu. Benim aklımda ise görevlinin o bir cümlesi kaldı.

“Ben bunu ne yapacağım?”

Sağlıcakla kalın.

Yorumlar
Yorum yazma kurallarını okumuş ve kabul etmiş sayılırsınız